صفحه اصلی | ورود | عضويت

غزل شماره 483
سحرگه ره روی در سرزمینی همی‌گفت این معما با قرینی
که ای صوفی شراب آن گه شود صاف که در شیشه برآرد اربعینی
خدا زان خرقه بیزار است صد بار که صد بت باشدش در آستینی
مروت گر چه نامی بی‌نشان است نیازی عرضه کن بر نازنینی
ثوابت باشد ای دارای خرمن اگر رحمی کنی بر خوشه چینی
نمی‌بینم نشاط عیش در کس نه درمان دلی نه درد دینی
درون‌ها تیره شد باشد که از غیب چراغی برکند خلوت نشینی
گر انگشت سلیمانی نباشد چه خاصیت دهد نقش نگینی
اگر چه رسم خوبان تندخوییست چه باشد گر بسازد با غمینی
ره میخانه بنما تا بپرسم مال خویش را از پیش بینی
نه حافظ را حضور درس خلوت نه دانشمند را علم الیقینی
تفسیر و معنای برخی لغات
سحرگه ره روی در سرزمینی    همی‌گفت این معما با قرینی

که ای صوفی شراب آن گه شود صاف    که در شیشه برآرد اربعینی

خدا زان خرقه بیزار است صد بار    که صد بت باشدش در آستینی

مروت گر چه نامی بی‌نشان است    نیازی عرضه کن بر نازنینی

ثوابت باشد ای دارای خرمن    اگر رحمی کنی بر خوشه چینی

نمی‌بینم نشاط عیش در کس    نه درمان دلی نه درد دینی

درون‌ها تیره شد باشد که از غیب    چراغی برکند خلوت نشینی

گر انگشت سلیمانی نباشد    چه خاصیت دهد نقش نگینی

اگر چه رسم خوبان تندخوییست    چه باشد گر بسازد با غمینی

ره میخانه بنما تا بپرسم    مال خویش را از پیش بینی

نه حافظ را حضور درس خلوت    نه دانشمند را علم الیقینی